Nú er fríið liðið með tilheyrandi áti, drykkju og gleði. Hversdagsleikinn tekur við og eins erfiðar spurningar eins og hvað eigi að vera í kvöldmatinn
         Háskólinn hefst innan skamms og þetta árið ætla ég að læra um sköpun Tolkiens, Norræna trú og að söfnun þjóðfræðiefna. Lofar góðu. Vonandi.
          Í dag er síðasti dagur jóla, en ég ætla samt ekki að taka niður jólaskrautið alveg strax. Þar sem að ég setti jólatréð upp 21. eða 22. og var farin norður 25 þá ætla ég að leyfa því að standa aðeins lengur, svo ég fái nú að njóta þess.... Svo er líka hund leiðinlegt að taka þetta allt saman niður aftur!
         Eins og á hverju ári þá ætla ég mér að gera allt og hitta alla í jólafríinu, sem að sjálfsögðu ég kemst aldrei yfir. Fríssvefninn tekur alveg ótrúlegan tíma frá manni. Það er að segja að sofa fram á hádegi og borða morgunmat um 2 leitið. Ætla svo að vakna snemma næsta dag en endar á því að spila fram á nótt, vera þreytt og sagan endurtekur sig. Já þetta er mikill vítahringur, flókið mál að vera í svona fríi. Alvaran tók í raun við um leið og við snerum aftur í borgina, 3 janúar. Mér varð litið inn á Ugluna, samskiptavef háskólans og sá að kennararnir eru strax búnir að setja inn lesefni. Svo vikan hjá mér er búin að fara í að koma mér aftur í lærdómsgírinn, sem hefur gengið hálf brösulega. Ég sit núna í vinnunni að berjast við að komast í gegnum Silmerilinn, sem er eftir Tolkien fyrir þá sem ekki vita. Þið sjáið hvernig það gengur. Sest fyrir framan tölvuna og fer að blogga, námsefnið mitt, Tolkien, er ekki einu sinni nóg til að halda athyglinni! Um leið og ég er búin með þetta blogg ætla ég að tylla mér í sófann og reyna að lesa eitthvað. Vona bara að enginn komi inn svo ég þurfi í alvörunni að fara að vinna. Já ég er sumsé í vinnunni í Hafnarfirði. Sem er svona by the way alveg ótrúlega notaleg vinna.

Látum þetta duga í bili, ég skelli inn einhverjum af þeim blogghugmyndum sem mér datt í hug í jólafríinu þegar mér hefur tekist að ná þeim úr innstu skúmaskotum hugans og niður á blað. Eða niður í tölvu öllu heldur

Örlítið sein Nýárskveðja

 

Lilta Sólin á árinu 2011. Og er ekki viss um hvað henni finnist um það.

Nú er messa Þorláks helga, ég föst í vinnunni og því um að gera að rita niður nokkur orð.
Jólin eru við þröskuldinn og allir hamast við að klára jólaundirbúninginn, þar á meðal ég. Í tilefni þess að hluti fjölskyldunnar á Íslandi hefur tvöfaldast, það er að segja ég er ekki lengur ein hérna heldur hefur Fjóla systir slegist í hópinn, ákváðum við að bjóða Ingó bróður í heimsókn yfir jólin (við, hinn fátæki ungdómur, þurftum reyndar að fá nokkra í lið með okkur til að áætlunin heppnaðist). Þar með er Ísland orðið í meirihluta hvað fjölskyldumeðlimi úr gömlu læknishúsafjölskyldunni varðar, þar sem að Dísa heldur sig í Danaveldi og foreldrarnir stungu af til Madeira. Þetta þykir merkilegur atburður og hefur ekki gerst í manna minnum... Eða í um 3ár.
         Það tók Ingó nokkurn tíma að ná til landsins, vegna ofsahræðslu Evrópubúa við hálku. Endaði ferðalagið á að taka um sólahring, en það innihélt fleiri klukkustunda bið á flugvelli, ferð til og frá hóteli ásamt nokkurra klukkustunda hvíld, nokkurra klukkutíma bið í flugvél og týndar töskur (m.a. með öllum jólagjöfunum mínum). Ákaflega gleðilegt ferðalag sem stytti áður stutta dvöl drengsins, og er Iceland Express til mikils sóma. Enda ekki þekktir fyrir annað en að bregðast vel við töfum og seinkunum til dæmis með fádæma góðu upplýsingaflæði..... ? Eða svo á víst að segja um jólin því maður á ekki að velta sér upp úr því neikvæða.
         Hvað foreldra mína varðar fékk ég smáskilaboð frá móður fyrir nokkrum dögum þar sem stóð að þau væru búin að innrita sig inn á hótel, og væru á leiðinni á kaffihús að fá sér bjór. Ég skrifaði eina setningu til baka. Hvað í ósköpunum ertu að tala um? En þá höfðu þau gömlu ákveðið að skella sér til Madeira án þess að láta kóng né prest vita. Eða bara mig. Þetta er reyndar ekki alveg orðrétt haft eftir en skiptir ekki máli því daginn eftir sáust fréttir um fárviðri, rignignar og aurskriður á Madeira, og hef ég ekki heyrt af foreldunum síðan þá, svo það er sjálfsagt enginn í aðstöðu til að leiðrétta smáatriði.
         Restin af jólaundirbúningnum, og dagskráin dagsins, sú að snara í gegn jólakonfekti, borða jólakonfekt og klára allt fyrir morgundaginn. Ef það klárast ekki þá er öllum nokkuð sanma, svo framarlega sem að nóg er til af konfekti. Gott plan?

 Annars held ég að þetta verði bara hreint ágætis jól. Ég á sjálfsagt ekki eftir að nenna að blogga aftur á morgun, nema svo ólíklega vilji til að ég nái að klára allt sem ég ætla að gera (stefni á helming, betra að stefna lágt og gera meira en maður bjóst við) og eigi eftir að leiðast. En annars þá óska ég öllum gleðilegra jóla

Kveðja,

Litla Sólin í Stóra Jólaheiminum



P.S. Ég nenni ekki að senda neinum jólakort.... Ég er enn of ung og kærulaus til að nenna svoleiðis hlutum. Svo til ykkar sem bjuggust við að fá jólakort. Gleðileg jól og farsælt komandi ár

Ég verð að biðja ykkur afsökunar, kæru lesendur. Ég hef ekki haft tíma til að setjast niður og skrifa færslu í þó nokurn tíma. Ástæðan er einfaldlega sú að ég er búin að vera í prófum, og veik og hitt og þetta. Ég er hins vegar komin í jólafrí í dag og byrjuð á nýrri færslu. Því miður yfirgaf skáldagyðjan mig jafn skyndilega og hún birtist og því ætla ég að bíða með hana svo ég geti klárað hana almennilega. Sú staðreyndin að ég er alls ekki góð að skrifa þegar ég ekki með andan yfir mér, og ég ætla ekki að gera neinum það að lesa þá vitleysu sem flæður úr huga mínum á slíkum stundum.
        Að öðrum málum þá er ég byrjuð að jólaskreyta, og byrjuð á jólahreingerningunum. Vegna galla minna fær Logi að sjá um meiri hluta hreingerninganna, svo ég sé bara um að setja jólalögin á. Lag dagsins var Skrámur skrifar Jólasveininum. Sem að mínu mati er eitt besta jólalag allra tíma.

Lag dagsins: Sjáfskipað. Skrámur skrifar Jólasveininum


Kveðja

Litla Sólin í Jóla heiminum

Ég fór að velta sjálfsmynd kynjanna fyrir mér út frá nokkru sem kennarinn minn var að tala um. Hún er næringarfræðingur og fór að ræða um svör fólks við spurningalistum
       Ef kona er spurð um hvað hún er þung eru miklar líkur á því að hún dragi frá réttri tölu, sérstaklega sé hún eitthvað yfir meðalþyngd. Með karlanna snýr öðruvísi að. Ef að þeir eru við eða undir kjörþyngd ýkja þeir jafnan þyngdina.
Það þykir víst karlmannlegt að vera aðeins þrekin en kvenlegt að vera nett.
Ef verið er að spyrja um hvað fólk borðar í könnunum ýkir fólk oftast hvað það hefur borðað hollt og dregur úr því óholla. Segist hafa borðað einn súkkulaðibita þó allur pakkinn hafi horfið í leiðinni. Eða segist borða salat einu sinni í viku þegar slíkt er borið á borð á tveggja mánaða fresti.
         Matur er mjög stór þáttur í lífi okkar. Fyrir utan það að geta ekki lifað án hans hefur hann mikið félagslegt gildi. Vinir hittast á veitingastað og borða saman, þegar fólk kemur í heimsókn er því oft boðið drykki og snarl, eða boðið í mat. Matur getur líka verið huggun. Hver hefur ekki séð Hollywood bíómynd þar sem stúlka í ástarsorg situr með konfektkassann fyrir framan sjónvarpið? Við sýnum meira að segja okkar eigin ímynd í gegnum mat. Það var einhver sem sagði að allt sem þú vilt vita um manneskju sérðu í innkaupakörfunni hjá henni. Hvort sem við kaupum lífrænt, fair traid svo við vitum að bóndinn sem ræktaði þetta fékk eitthvað fyrir. Kaupum við mikið af grænmeti? Ekkert grænmeti? Eða bara örbylgjumat?
         Ég velti því oft fyrir mér hvernig matur, sem er okkur svona mikilvægur getur verið svona skammarlegur? Af hverju finnur manneskja fyrir einhverri skömm og getur ekki viðurkennt að hafa borðað meira en tvo mola af súkkulaði? Ég veit að ég myndi ekki hætta eftir 2 mola. Enda hef ég takmarkaða sjálfstjórn og þykir súkkulaði einstaklega gott.
        Þetta er að sjálfsögðu viss þrýstingur frá samfélaginu. Það eiga allir að vera grannir, helst alltaf í ræktinni og borða bara súkkulaði á jólunum. En helst bara 70% súkkulaði.
Konur sérstaklega. Ef við skoðum bandarískar bíómyndir og þætti er konan oftast sæt, grönn og stífmáluð meðan maðurinn hennar er vitlaus, latur og í þykkari kantinum. Þetta eru skilaboðin. Við konur eigum að vera grannar og málaðar, annars endum við einar með köttunum okkar 15. Það er samt í lagi ef karlarnir nenna þessu ekki. Það er hvort eð er svo mikið að gera hjá þeim í vinnunni....? 
        Skilaboðin um hreyfingu og heilsusamlegt líferni eiga reyndar að ná til allra. En það er samt litið meira hornauga á konu sem er yfir kjörþyngd en karlmann. Þessi þrýstingur um að vera grannur, sem að er sérstaklega á konum, finnst mér vera rangur. Ég skil til dæmis ekki af hverju það er móðgun að spyrja konu hvað hún er þung. Það sjá allir hvernig hún lítur út, hvaða máli skiptir hve mikið þyngdarafl jarðar togar í hana? Ég sjálf er rétt um 70 kíló (ég er ekki með nákvæma tölu því ég á ekki vigt). En það að fólk viti hvað ég er þung breytir engu um það hvernig ég lít út, eða hvernig aðrir líta á mig.
       Í sannleikan sagt þá eru það hlutfallslega mjög fáir sem nenna alltaf að standa í stífu mataræði og æfingum, og leifa sér aldrei neitt. Það þarf ekki meira en að líta í kring um sig til að sjá það. Ég er ekkert að lasta það að vera heilsusamlegur og vilja hreifa sig. Um að gera ef fólk nennir því. En ef að allur þessi heilsuáróður skilar því að við getum ekki viðurkennt að hafa borðað súkkulaðikex í nafnlausri könnun hjá manneldisráði, þá held ég að það sé ekki alveg allt í lagi. Fólk getur vissulega stofnað heilsu sinni í hættu með því að vera of þungt. En það er langur vegur á milli þess að vera tágrannur, og að vera við það að fá sykursýki 2. Ef fólk kýs að vera þar á milli ætti það að fá að vera þar í friði, og ekki skammast sín fyrir það.
     Við erum mennsk. Við látum undan freistingum. Hvort sem það er súkkulaðimoli eða snerta hlut á safni þó á honum standi “bannað að snerta”.



Litla Sólin í Stóra Heiminum

Undanfarið hefur kristni verið mikið í fjölmiðlum. Bæði varðandi hve mikið megi skera niður hjá þjóðkirkjunni, hvort eigi að aðskilja ríki og kirkju, og eins bann á trúboði í skólum. Ég verð að segja fyrir mitt leiti að mér finnst ótrúlega mikið af umræðunni sem hefur spunnist út frá þessu frekar mikið rugl.
Ég rakst meðal annars á blogg hjá Þorgerði Katrínu Sjálfstæðiskonu inn á Pressunni í morgun, og langar að vitna í hana

Sem kristin kona er mér ekki sama að menn misnoti óróann og stefnuleysið í samfélaginu til að veikja enn frekar okkar þjóðfélagslegu undirstöður.  Kirkjan er hluti af þeim undirstöðum. Hvort sem mönnum líkar það betur eða verr

Sérstaklega þessi lokasetning. Hvort sem mönnum líkar betur eða verr. Búum við virkilega í samfélagi þar sem við sættum okkur við hlutina, bara af því það er hefð fyrir þeim? Það tíðkaðist ekki áður að konur mættu kjósa, átti fólk bara að sætta sig við það því hefðin var þannig? Hvort sem því líkaði betur eða verr? Tyrkir voru réttdræpir lengi vel á Íslandi, hefði aldrei átt að taka þá löggjöf út því hún hafði fengið að standa svo lengi? Ég sé fyrir mér Inspired by Iceland myndbandið sem var búið til fyrir stuttu... nema með viðbót í endann, stuttur texti á svörtum bakgrunni “Peolpe from Turkey have a risk og being killed”
       Vinsældir kirkjunnar hafa farið stöðugt minnkandi síðustu að minnsta kosti 10 ár. Órói og stefnuleysi koma þessu mjög takmarkað við. Peningatal kreppunnar og þöggun kirkjunnar á kynferðisafbrotum ýtti því bara í dagsljósið. Rúmlega það reyndar, þöggun kirkjunnar ýtti að sjálfsögðu undir andstöðu við hana. En ekki hvað? Ég er ekki frá því að æðsti maður þessarar "þjóðfélagslegu undirstöðu" hafi tekið þátt í þessu, og situr hann enn sem fastast í sínum biskupsstóli. Mjög traustvekjandi.
      Fyrst ég er byrjuð þá verð ég að koma með aðra tilvitnin. Þessi er frá viðskiptalögfræðingi nokkrum sem býður sig fram til stjórnlagaþings:

Ég tel að ekki sé þörf á því að aðskilja ríki og kirkju […] ég held að fólk þurfi líka að gera sér grein fyrir breytingunum sem það hefði í för með sér, t.d. yrðu ekki haldin jól, né páskar því að það eru trúarlegar hátíðir. Ekki yrðu börn skírð, né fermd.

Ég held að fólk þurfi að fara að gera sér grein fyrir því kirkjan þurrkast ekki út þó að ríkið haldi henni ekki uppi. Ef að fólk var kristið áður þá verður það það líklega áfram þó kirkjan þiggi ekki pening af ríkinu. Allavega væri annað undarlegt. 1% af launum þeirra sem skráðir eru í þjóðkirkjuna renna til hennar. Þó 1% hljómi ekki mikið þá safnast upp þegar saman kemur. Fólk gæti bara safnað þessu saman í staðinn og gefið kirkjunni. Eða borgað áskriftargjald.... Sé það fyrir mér. “Nei vinur, þú færð ekki að koma í messu núna, þú átt eftir að borga síðasta mánuð.”
       Svo ég tali nú ekki um þá vitleysa að hræða fólk með því að það verði ekki jól ef kirkja og ríki skiljast að. Fólk heldur jólin sjálft, ekki kirkjan. Fólkið fær reyndar smá hjálp kaupmanna sem fylla alla póstkassa af jólatilboðum og koma manni í jólaskapið/stressið, en það er annað mál. Jólin eru hefð sem er að mestu haldin á heimilum. Þetta er að sjálfsögðu kristin hátíð, en eins og ég sagði, ef fólk var kristið heldur það því líklega áfram, þó að kirkjan verði aðskilin ríkinu. Kirkjan er ekki að fara neitt. Þetta er gríðarlega stór og öflug stofnun og ef, og ég endurtek, EF hún skilst frá ríkinu, þá mun hún sjálfsagt spjara sig ágætlega.

Ég segi það sama með skólanna. Þó að það séu hugmyndir uppi um að banna trúboð í skólum þá er ekki verið að banna jólin, og páskana... né jólafrí og páskafrí. 
       Ég er með tillögu. Trúboði verður skipt jafnt á milli íslam, kristni, ásatrúar og mormóna. Hvernig líst fólki á það? Þá er trúboð ekki bannað, en ég er nokkuð viss um að allir 10 ára strákar verða orðnir ásatrúar á augabragði. Við skulum bara horfast í augu við það að slagsmálahundurinn Þór með hamarinn sinn er meira spennandi fyrir 10 ára krakka en Jesú og kærleikurinn hann

Hérna eru slóðirnar sem ég vísaði í ef einhver vill skoða:
http://www.kirkjan.is/stjornlagathing/3425
http://www.pressan.is/pressupennar/LesaThorgerdi/vid-erum-kristin-thjod


Kveðja
Litla Sólin í Stóra Heiminum, þar sem trú er ofmetin

Nútíma samfélagi finnst ekki alltaf gott að hugsa. Skýr merki um það eru heimskuleg tilmæli á hinum ýmsu hlutum. Á popppoka stendur til dæmis alltaf “this side up”. Í leiðbeiningum á örbylgjuofni er sérstaklega tekið fram að það á ekki að setja lifandi dýr inn í hann. Svona væri lengi hægt að halda áfram.
       Staðreyndin er að þetta er alltaf að versna. Þar sem ég vinn á bílaleigu þá tek ég sérstaklega eftir þessu í sambandi við bíla. Eins og margir vita gefa flestir nýrri bílar frá sér mjög pirrandi hljóð frá sér ef öryggisbelti er ekki spennt. Af hverju er ekki hægt að treysta fólki til að spenna sjálft á sig öryggisbelti? Eða sleppa því ef það vill það? Ég var á bílaleigubíl um daginn og verslaði mér nokkrar bækur. Ég setti þær í framsætið við hliðina á mér og keyrði af stað. Bíllinn byrjaði strax að væla, sem ég skildi ekki því ég var í belti. Jú, það er þyngdarskynjari í sætinu, svo til þess að ég geti geymt þrjár bækur í sætinu þarf ég að spenna beltið utan um þær...?
        Það nýjasta nýtt í bílaöryggi er að bíllinn slekkur á útvarpinu þegar sett er í bakkgír. Það er greinilega svo flókið að bakka að útvarpið má ekki trufla, og þar sem að fólk er of einfalt til að átta sig á þessu sjálft þá gerir bíllinn þetta fyrir okkur. Ég skal reyndar viðurkenna að það er mjög algengt að bakka á, hef afrekað það sjálf og þekki marga sem hafa það líka, en ef það hefur gerst vegna þess að útvarpið var í gangi skal ég éta hattinn minn (sem ég lofa bara af því að ég á ekki hatt).
       Önnur öryggisstilling, og líklega sú al-heimskulegasta er að bílar læsa sér sjálfir ef þeir halda að ökumaðurinn hafi gleymt því. Í hinum stóra heimi bílaframleiðanda þá er greinilega ekki fyrir hendi sá möguleiki að skreppa frá bílnum án þess að læsa, hann sér þá bara um það sjálfur... þó hann sé í gangi! Ég man sérstaklega eftir því að umboðsmaður frá bílaleigunni lenti í þessu. Hann var að þrífa WV Polo og var með hann í gangi. Þegar hann lokaði hurðinni á meðan hann þreif motturnar læsti bíllinn sér. Bíllinn var í gangi í rúmlega 12 tíma á meðan verið var að koma varalykli á staðinn. Önnur dæmi um hversu heimskuleg þessi hönnun er eru dæmi um að fólk sé að keyra einhversstaðar utanbæjar, stoppar til að hreinsa klaka af rúðuþurrkunum, og bíllinn læsir sér á meðan... Jah, manneskjan verður kannski úti, en bílnum er ekki stolið á meðan!

       Þegar sá dagur kemur að ég á fullt, fullt af peningum (athugið, þegar ekki ef) þá ætla ég að kaupa fyrirtæki sem framleiðir alls konar hluti. Þar verða engar heimskulegar athugasemdir á vörunum. Á kertunum sem ég mun framleiða mun til dæmis ekki standa “not edible” því mér finnst það vera eitthvað sem fólk á að vita. Einu leiðbeiningarnar sem munu standa á pakkningunum verða “use your common sence”, eða notaðu skynsemina, því jú, til þess er hún þarna.
         Eins verða vörurnar ekki búnar neinum eiginleikum sem hugsa fyrir mann. Þar verða framleiddir bílar. Það verður varadekk í þeim, ólíkt flestum nýjum bílum. Eins munu þeir ekki hafa möguleika á að gefa frá sér nein pirrandi hljóð, til að segja manni það sem maður sér á mælum í mælaborðinu, eða segja manni að spenna beltið. Fólk verður bara að hugsa aðeins. 
       Þetta hefur ekki alltaf verið svona, eldri bílar láta ekki vita af óspenntum öryggisbeltum, og ég efast um að það hafi verið tekið fram á músaeitri sem mamma mín keypti fyrir mörgum árum, að það væri ekki ætt. Svo spurningin er, erum við heimskari ef foreldrar okkar og forfeður, eða er almenningur bara hættur að nenna að hugsa?
         Ég reikna með því að þetta fyrirtæki mitt muni kannski ná að lifa í ár. Fyrstu lögsóknirnar verða komnar á innan við viku, en ég mun ráða snjalla lögfræðinga til þess að tefja þetta allt saman eins og hægt er. Að sjálfsögðu þá gengur það ekki að selja hlut og búast við öðru en að manneskjan sem kaupi hann sé einstaklega heimsk. Svoleiðis virkar samfélagið ekki. Svo ég veit fyrirfram að þetta muni aldrei ganga. En það er allt í lagi. Þegar fyrirtækið hverfur í fen skulda, lögsókna og skaðabóta lýsi ég það bara gjaldþrota, þó ekki án þess að hafa greitt sjálfri mér umtalsverðar upphæðir í arð. Ég meina, af hverju ekki... það eru allir aðrir að gera það?

             
Litla Sólin í Hálvitahelda heiminum

Ég tók ákvörðun um daginn að taka lífsstíl minn til alvarlegrar endurskoðunar. Ég fór því í rannsóknarvinnu á netinu með það að markmiði að komast að því hvernig er best að lifa. Ég rakst á eina vefsíðu sem sagði mér hvað kolvetni væru holl, og helst ætti ég að sleppa öllu öðru.
     Ég hélt áfram að skoða mig um í frumskógi lífstílsblogga og sá að kolvetnin eru klárlega ekki málið lengur, í dag er það kjötið skv. Atkins kúrnum. Atkins samanstendur aðallega af kjötáti, og engu grænmeti... sem er klárlega eitthvað sem ég og kærastinn gætum deilt saman því hann er ekki svo grænn. 
    Á næstu síðu komst ég að því að kjöt er eitur. Aðallega rautt kjöt samt, og prótein úr mjólkurvörum það hollasta sem til er, ásamt passlegu magni af grænu. Svo það er ekkert annað en mjólkurvörur og gras... ætli kærastinn verði þá ekki bara að redda sér sjálfur!
    Ég hélt áfram að ráfa um skóginn, og sá þá að mjólk er líka eitur! Hún er svo krabbameinsvaldandi að ég er hissa að hún sé enn á markaði. Mér datt í hug að stofna til mótmæla fyrir framan alþingi til að mótmæla mjólkinni. Að þetta skuli líðast!
Svo það er brauð með pestó í kvöld, tek það kannski með sem nesti niður á Austurvöll
    Á meðan ég var að útbúa póstlista til að láta fólk vita af eitraðri mjólk þá rakst ég á aðra síðu sem bannaði allan mat sem var eldaður, matinn átti að borða eins og hann kom beint úr náttúrunnar hendi. Jæja ég varð að finna mér eitthvað annað en brauð með pestóinu. Ég sá reyndar ekki hvort ég mætti borða kjöt samkvæmt þessu, en ég var hvort eð er ekki viss um að ég vildi það hrátt.
    Ég horfði á listann... ekki kolvetni, og þar af leiðandi ekki grænmeti, ekki mjólk, ekki kjöt, ekkert eldað.... og ég hafði komist að fleiru! Sætuefni drepa, örbylguofnar drepa, matur sem er ekki lífrænt ræktaður drepur, líkaminn tekur 7 ár að vinna úr osti... það að verða heilsusamleg ætlaði að verða mjög flókið!
    Ég fann svo grein eftir næringar- og lífstílsþerapista útskrifaðan frá C.H.E.K. Institute. Það hlýtur að vera maður sem veit um hvað hann talar! Hann talaði um fullt af hlutum sem ég hafði ekki heyrt áður, t.d. að 65% hvítra manna þjáðust af glútenóþoli, að fólk sem borðaði mikið af eggjum væri í minni hættu að þjást af heilsuvandamálum, að lífrænt ræktaðri matur væri 40 sinnum næringarríkari en annar (ég velti því fyrir mér hvort það væri þess vegna sem hann væri svona dýr, því maður þyrfti að borða 40 sinnum minna af honum) og að ömmur okkar og afar væru svona hraust því þau hefðu borðað nóg af fitu í gegnum tíðina... sem var rökrétt, því enginn af hinum líftstílsgreinunum og bloggunum beint bönnuðu fitu, þó þau hafi bannað margt annað!
Svo í dag er stefnan sett á að borða minnst 3 egg á dag, og vel feitt lambakjöt þess milli. Þá efast ég ekki um að ég verð komin í topp form á innan við mánuði!
 

Litla Sólin í verðandi toppformi

P.S. ég rakst á grein þar sem einhver maður rakkar niður næringar- og lífstíls þerapistann minn. Greinilega veit ekki hvað hann er að tala um. Þið getið skoðað hana hérna : http://www.pressan.is/pressupennar/Lesa_Geir_Gunnar/haettum-ollu-naeringarbulli

 

Oft hefur komið upp spurningin um hvað skilgreinir íslending. Ef að mamma mín væri dönsk, væri ég þá íslendingur? En ef hún væri tælensk? En hvað með ef ég væri fædd og upp alin í póllandi, en fyndist samt hangikjöt og sviðasulta góð á bragðið? 
        Á þjóðhátíðardaginn setti ég mynd af þeldökkri konu í íslenskum þjóðbúningi á þann ágæta vef Facebook. Myndin birtist upphaflega sem forsíðumynd á blaðinu Reykjavík Grapevine, og olli mjög miklum usla meðal íhaldssamra íslendinga. Til að byrja með áttu forsvarsmenn blaðsins í erfiðleikum með að fá búning lánaðan fyrir myndatökuna, og einhversstaðar féllu orðin “framtíð íslands er hvít, en ekki svört”. Ég ætla ekki að fara nákvæmlega út í þessa sálma, enda liðið mál. En viðbrögðin sem ég fékk við myndinni voru ótrúleg. Ég man reyndar ekki til þess að nokkur hafi þorað að setja út á hana á vefnum, líklega af ótta við að vera stimplaður rasisti. En ófáir komu upp að mér síðar og lýstu óánægju með því að ég hafi sett þetta þarna inn. Íslenski þjóðbúningurinn og svört kona er víst eitthvað sem á ekki saman. Þetta voru reglur sem höfðu algerlega farið framhjá mér, og var það einungis ótrúleg fáviska mín leiddi til brots á þeim, og biðst ég alls ekki afsökunar á því.
        En á móti velti ég fram spurningunni hvað er íslendingur? Hvenær er einhver orðin nógu mikill íslendingur til að klæðast íslenska þjóðbúningnum? Hálf tælensk? Ættleidd þeldökk stúlka?  
Ég á tvo frændur sem eru ættleiddir, yndislegir drengir báðir tveir, og ekki ólíkari íslendingum en svo að margir halda að þeir séu bræður mínir. Ætlar einhver að segja mér að þeir megi ekki klæðast íslenska þjóðbúningnum? Það sleppur kannski til, því einhversstaðar heyrði ég að fólk af erlendum uppruna væru í lagi ef það væri hvítt á hörund. Reyndar var næsta setning “nema pólverjar, þeir stela störfunum okkar”.
         Nú er systir mín nokkuð dökk á hörund. Einhversstaðar aftur í ættum blandaðist blóð suður evrópskra sjómanna blóði íslendinga, og í okkar ætt birtist alltaf einn og einn einstaklingur sem er nokkuð dökkur á hörund, eins og systir mín. Má hún þá ekki vera í íslenska þjóðbúningnum? Ég tala nú ekki þegar hún kom heim frá Egyptalandi, þegar hún leit bókstaflega út eins og arabi. Það hefði kannski ekki verið vitlaust að klæða hana í þjóðbúning, taka mynd og birta á vefnum. Bara svona athuga hvernig viðbrögðin væru.
         Ég veit að eitt af því sem fer mikið í taugarnar á íslendingum er fólk sem flytur hingað og vill ekki eða nennir ekki læra íslensku. Ég er ein af þessu fólki, mitt álit er að ef þú ætlar að búa í einhverju landi í lengri tíma geturðu alveg lært málið. Að hafa búið í landi í 3 ár og geta ekki myndað eina setningu á máli þess lands finnst mér fáránlegt. En við verðum samt að horfast í augu við að íslendingar gera þetta í stórum stíl. Við lærum dönsku í skólum, en ég þekki nokkra, og hef heyrt um fleiri, sem hafa farið í framhaldsnám til Danmerkur, og komið heim með háskólagráðu, en enn ekki getað myndað meira en tvær setningar á dönsku. (sem er talsvert verra en þegar t.d. pólverji talar ekki íslensku, því fyrir okkur er danskan miklu auðveldari íslenskan fyrir pólverja)
       Það sem kom þessu hugsanaflóði af stað er síða nokkur sem ég rakst á og hefur eitthvað komið upp í fjölmiðlum að undanförnu. Hérna er slóðin fyrir þá sem vilja kíkja:

http://www.iceland.bloodandhonour.net/index2.html

Ég verð að segja að ég vissi ekki hvort ég ætti að hlægja eða gráta þegar ég rakst fyrst á þessa síðu, með opnunarsetninguna: "Ekki lengur munu aumingjar ráða Hvíta Manninum með lygum og svikum, heldur mun stríðamaðurinn koma aftur og ráða með styrk, heiðarleika og ást á kynþætti sínum."
 --- IAN STUART
Takið eftir því að Hvítur Maður er skrifað með stórum stöfum.... það er svo spes að vera Hvítur Maður að það er næstum því sérnafn!
Þessi Ian Stuart er greinilega einhver fyrirmynd, og merkur og þekkur rasisti í öðrum löndum. Ég hafði ekki heyrt um hann áður, frekar en reglurnar með þeldökkar konur og íslenska þjóðbúninga. Fáfróða ég!
Þarna má líka finna upplýsingar um hættulegt fólk sem er á móti rasisma, og er eðlilegt hvítt fólk vinsamlega beðið um að deila upplýsingum um þau, og eins benda á fleira fólk hættulegt samfélaginu. Svo ég tali nú ekki um linka á síður þar sem hægt er að hlusta á RAC, sem stendur fyrir tónlistarstefnuna Rock Against Communists. Það er eitthvað sem ég hef heldur aldrei heyrt um áður. Ég þarf greinilega að fara að hugsa minn gang. Læt það ekki fréttast um mig að vera svona illa lesin! (eða ætti ekki að gera það... það er víst of seint fyrst ég er að viðurkenna það á blogginu mínu)

Nú get ég ekki annað en velt því fyrir mér hvernig ég kem fyrir. Þegar ég bjó í Perú þá fór ég í Perúskan þjóðbúning, og prófaði meira að segja nokkra. Ég bjó í landinu í ár, allt annar kynþáttur en þaðan er upprunin. Ætli menn eins og þessir sem halda út þessari síðu hafi haft horn í síðu minni? Var fólk að tala um mig sem helv. útlending án þess ég heyrði?
Ég varð aldrei vör við neitt af þessu tagi, í þetta ár sem ég bjó þarna upplifði ég aldrei neitt annað en vinsemd frá heimafólki. Ég velti því fyrir mér hvort að Perúbúi gæti verið í ár á íslandi án þess að það væri talað niður til hans fyrir að vera útlendingur? Eitthvað sem mér tókst í landi sem er 28 sinnum stærra en hreina litla íslandið okkar.



Litla Sólin í hinum greinilega mjög svo fordómafulla heimi

Ég var að gera verkefni í Háskólanum um mat og minningar. Ég ákvað að skrifa um papaya, sem er ávöxtur, og sjálfsagt sá eini sem ég hef smakkað sem mér finnst ekkert sérstaklega góður. Mig langaði að deila þessu með ykkur, svona til að bæta upp fyrir bloggleysi mitt í sumar.'

Ég lenti í þeirri erfiðu aðstöðu um daginn að ætla að elda kvöldmat, og eiga ekkert til að elda, svo ég neyddist til að skreppa út í Melabúð. Það er nú ekki frásögufærandi nema þegar ég stóð fyrir framan grænmetisborðið rak ég augun í merkimiða sem stóð á papaya. Um leið og ég áttaði mig á á hvað ég var að horfa, því þetta papaya var um 1/10 af stærð þeirra sem ég var einu sinni vön að borða, þá helltust yfir mig minningar. Þannig er mál að vexti að árin 2006-2007 var ég sjálfboðaliði í Perú, þar sem papaya er mjög algengur ávöxtur. Einn af algengustu drykkjum með morgunmat í Perú er hakkað papaya með vatni, og drakk ég þetta með brauðinu mínu á morgnanna um það bil annan hvern dag í heilt ár. Um leið og ég sá þetta papaya fylltist hugur minn af myndum. Ég sá fyrir mér morgunverðaborðið heima hjá mér í Arequipa, og sólina skína inn um gluggann. Ég fann meira að segja lyktina sem var alltaf í eldhúsinu. Og sá að sjálfsögðu fyrir mér risastórt papaya skorið í tvennt á eldhúsborðinu.
Ég að gat ekki annað en keypt það.
Þegar ég var komin heim velti ég því fyrir mér hvað ég ætti að gera við það. Fóstur móðir mín í Perú hakkaði það stundum í blandara með hráu eggi og dökkum bjór, en ég átti hvorki egg né dökkan bjór. Ég endaði á því að skera mér bita og smakka það. Um leið og ég fann bragðið þá rifjaðist upp fyrir mér að mér finnst papaya ekkert voðalega gott. Það er ekki bein vont, en það er síst af öllum ávöxtum. Eftir allar minningarnar sem höfðu bókstaflega hrunið yfir mig í Melabúðinni þá fannst mér skondið að þessi hafði ekki komist að, bragðið sjálft. Ég borðaði það samt allt í nostalgíu kasti, og lét hugann reika um Perú, og alla staðina sem ég hafði heimsótt, því ég efast um að ég hafi náð að koma á svo mikið sem einn stað án þess að drekka papaya hristing, nema þá kannski innst í Amazon frumskóginum.
Drykkurinn var oftast drukkinn heitur því það þurfti að sjóða allt vatn áður en það var drukkið, þar á meðal það sem var notað í papaya hristinginn, og var það alltaf gert á morgnanna. Það var eitt af því sem ég var ekkert svo hrifin af. Mér finnast volgir drykkir ekki mjög heillandi, hvað þá á morgnanna í miðri eyðimörk. Staðreyndin var reyndar sú að aðrir möguleikar á drykkjum voru niðursoðin mjólk, blönduð með heitu vatni, eða heitt vatn. Þá var nú papaya drykkurinn farinn að líka mjög vel út.
Það mætti segja að papaya sé hálfgerður þjóðarávöxtur Perú. Það er til fullt af tegundum af papaya sem vaxa bara í Perú og hvergi annarsstaðar í heiminum. Það eru meira að segja mörg héruð sem eiga sína sér tegund af papaya sem vex hvergi annarstaðar. Af þessu eru Perúbúar mjög stoltir. Fólk spurði mig oft hvernig mér fyndist papaya, rétt eins og við íslendingar spyrjum hvernig fólki finnist íslenska lambakjötið, og ég sagði alltaf að mér fyndist það ágætt, svona til að fá ekki viðbrögðin sem útlendingar fá sem finnst íslenskt lambakjöt ekki gott. Ég hélt alltaf að ég myndi venjast bragðinu, og færi að finnast þetta gott, en allt kom fyrir ekki. Sem er óvenjulegt fyrir mig því það er eiginlega ekkert sem að mér finnst ekki gott að borða.
    Eftir upplifun mína í Perú á ég í raun mjög flókið samband við papaya. Mér finnst það ekki beint gott, ekki beint vont heldur. En mér finnst mjög gaman að borða það því það minnir mig á svo marga hluti. En það er ennþá ekki gott á bragðið. Ég veit að ég á eftir að kaupa það aftur. Auk minninganna sem það færir mér, þá bjó ég í Perú, og það er einfaldlega ekki hægt að hafa búið í Perú og ekki finnast papaya gott. Eða svo er mér sagt.


Kveðja
Litla Sólin, sem á í basli við að henda reiður á tilfinningar sínar til papaya

Sem var ekki svo kyrr eftir allt saman

Ég rölti niður á Austurvöll áðan að skoða mótmæli. Ég sjálf var ekki að mótmæla, ég hef ekki nógu miklar áhyggjur af stjórnarkerfi Íslands til að æsa mig yfir því, en það var gott veður og því tilvalið að fara í smá göngutúr. 
    Það var mikið mannlíf í bænum, alla leið frá Grenimelnum mættum við Logi fólki að koma úr bænum, eða vorum samferða fólki á leiðinni í bæinn, og allan tímann við undirleik bumbuslagaranna á Austurvelli. Eftir því sem nálgaðist miðbæinn fjölgaði fólkinu. Alls konar fólki. Eldri pör sem gengu saman og héldust í hendur, fólk í göngutúr með börnin sín og hópar af unglingum líklega bara að slæpast. Þegar loksins var komið á völlinn fræga var það mikil mannmergð. Bjarminn af bálinu ljómaði yfir fólkið, og reglulega skutust upp flugeldar. Fólk stóð og barði hvort sem var á potta, kökudósir eða olíutunnur. Eða stóð bara og horfði á alltsaman gerast. Lætin voru vissulega mikil, og það var ekki fyrr en eftir að hafa gengið hring á vellinum sem ég rak augun í  hátalara á svölum einnar byggingarinnar. Úr þeim hljómaði mikill trommusláttur, líklega til að slá taktin fyrir hina trommuleikarana á svæðinu. Ég segi ekki að þetta hafi ekki skapaði góða stemmingu, en ég komst ekki hjá því að mér varð hugsað til trumbusláttar í bandarískri bíómynd, sekúndum áður en frumbyggjar gerðu árás.
    Við ákváðum að fá okkur einn bjór í tilefni mannlífsins, og settumst því inn á sportbar að nafni Hvíta Perlan, áður nafntogaður strippstaður að nafni Óðal. Ólíkt því sem gengur og gerist á börum sem hafa íþróttaáhugamenn að aðal markhópi var Alþingi sýnt á stórum skjáum á örðum hverjum vegg. Þó ég þori að fullyrða að það gerist alls ekki oft. Gestirnir sem sátu þarna inni voru heldur ekki hinir venjulegu íþróttaáhangendur sem sækja slíka staði reglulega, heldur fólk úr öllum áttum, úr öllum stéttum, saman komið í miðbæ Reykjavíkur til að mótmæla (eða sjá mannlífið eins og við). Við settumst niður, og í sjónvarpinu minnti Þór Saari þingmenn á að flugeldarnir sem og hópurinn sem var safnaður saman fyrir framan húsið, væri ekki þarna til að hylla þingið heldur eitthvað allt, allt annað. Stuttu seinna kom einhver þingmanna Vinstri Grænna í pontu, hver það var man ég ekki, og minnti fólk á hvað væri þegar búið að gera. Við hliðina á mér hnussaði í konu og fór hún að ræða við vinkonu sína um peningaleysi og aðgerðaleysi stjórnvalda. Ég heyrði þetta útundan mér varð litið á konuna þar sem hún sat á næsta borði, í skósíðum svörtum pels, stífmáluð, með litað hár og gervineglur, að drekka kokteil, og svipaða sögu að segja með vinkonu hennar. Ég gat ekki annað en velt því fyrir mér hvaða áhrif kreppan okkar hefði á þessar annars örugglega ágætu konur. Ég velti því reyndar líka fyrir mér hvort að þær hafi vitað, að þar sem þær sátu var sjálfsagt súla og mikið um fáklæddar konur um 2 mánuðum fyrr. (en ekki lengur, þökk sé ríkisstjórninni)
    Ég er alls ekki að gera lítið úr erfiðleikunum fólks, fullt af fólki virkilega berst við að ná endum saman og það er ekkert sem ætti að taka létt á. En þegar að svona mótmæli eru, sérstaklega á svona góðu kvöldi, þá er fullt af fólki á svæðinu sem er bara í göngutúr, að skoða fólkið og menninguna. Enda ekki skrýtið að velja þetta kvöld frekar en annað til að fara niður í bæ, með svona áramótastemmingu. Flugeldar, brenna, fólk og trumbusláttur. Hvað er hægt að biðja um meira á mánudagskvöldi? En þegar ég sé tölur á morgun á mbl um fjölda mótmælenda, þá mun ég hugsa til allra þeirra sem virtust bara vera í göngutúr í áramótastemningunni eins og ég.

En annars átti ég átti mjög notalega kvöldstund í kvöld, að skoða mannlífið, bálið og flugeldanna í boði mótmælenda á Austurvelli, og þakka ég innilega fyrir mig.

Kveðja

Litla Sólin í Stóra Heiminum

... eða svo söng Bubbi allavega eitthvert skiptið

Að vera komin í sumarfrí námsmannsins er nokkuð magnað... ekki að það sé sumarfrí samkvæmt hefðbundnu skilgreiningunni, heldur aðeins frí frá námsbókum og í staðinn tekur við vinna.
Þetta er undarleg tilfinning, að vera laus við nagandi samviskubitið sem fylgdi því að vera ekki að læra, eða nagandi samviskubitið sem herjaði á mann við lærdóminn, og þá yfir því að vera ekki búin að læra nóg!
Að koma heim úr vinnunni og þurfa ekki að fara að lesa um líkindi milli íslendingasagna er mikill léttir. Ég verð að viðurkenna að það tók mig smá stund að átta mig á því hvað ég átti að gera við þennan tíma sem ég hafði lausan. Samviskubitið yfir því að vera ekki að læra var enn til staðar til að byrja með, þó ég hefði ekkert til að læra þar sem ég var búin í prófum!
Ég ákvað að trappa mig niður frá lærdómnum, og lesa bók, þó aðeins til skemmtunar, en ekki upplýsingar. Eftir að hafa lesið um það bil 3 blaðsíður áttaði ég mig á hvað ég hef saknað þess að lesa mér til skemmtunar, og hvað ég var að hugsa að fara heilan vetur án þess að lesa nánast nokkuð annað en námsbækur. Ég verð þó að bíta í það súra epli að hafa flest allar bækurnar mínar á Sauðárkróki, en ekki hjá mér í Reykjavík, og því mun ég fljótlega líða mikinn skort, þar sem það mun ekki taka mig langan tíma að fara í gegnum það lesefni sem ég er með hér. Þó er þetta svosem vandamál sem má leysa með því stórmerkilega fyrirbæri sem kallast bókasafn, og ef til vill væri ekki ónýtt að splæsa í eitt bókasafnskort!
Svona eru nagandi vandamál heimsins oft leyst, á mjög einfaldan hátt. Ekki það að ég búist við því að púkinn í mér, letin öðru nafni muni hafa yfirhöndina og ég muni hreinlega ekki nenna að koma mér á bókasafnið til að sækja um kort, og neyðist því að vera bókalaus

... já það er stundum erfitt að vera ég!

Kveðja
Litla Sólin í Lata heiminum

Ég er ekki frá því að þetta sé lengsta blogg pása sem ég hef tekið frá byrjun, ástæða þess er einfaldlega sú að ég hef haft eitthvað að gera, en bloggið er það sem ég sný mér að þegar ég er alveg hugmyndalaus um hvað ég á að gera, og nenni ekki að læra, sem er einmitt eins og ástatt er nú.

Allt er að verða brjálað á Íslandi, konur mega ekki lengur tjá list sína í formi erótískra dansa, Íslandi blæðir við Eyjafjallajökul fræðingar viðra áhyggjur sínar að nágranni að nafni Katla taki upp á einhverju svipuðu.
Allt að verða vitlaust.
Mér finnst þetta allt saman mjög skemmtilegt. Það er eitthvað ótrúlega heillandi við eldgos, og í raun hvenær sem móðir náttúra ákveður að sýna okkur kraft sinn á svo mikilfenginn hátt. Í dag sé ég eftir því að hafa ekki ákveðið að læra jarðfræði, bara til að hafa afsökun fyrir því að fara á fjöll og skoða þetta. Ég held ég myndi í alvörunni leggja það á mig að ganga upp á fjall til að sjá þetta í návígi, sem eru stór orð komandi frá mér.
Nektardansabannið finnst mér þó ekki alveg jafn áhugavert verð ég að viðurkenna... Þó er áhugavert að sjá hvað margir karlmenn eru tilbúnir til að stökkva til og verja rétt kvenna til að tjá sig, með einum eða öðrum hætti.
Kemur þá fyrst upp í hugann, hvernig ætli heimurinn væri ef karlmönnum væri jafn annt um önnur kvenréttindi og mikilvægari? Með fullri virðingu þó fyrir þeim fatafellum sem eru við það að missa vinnuna.

Ég heiðraði Hólmavík með nærveru minni síðustu helgi, í þeim tilgangi að sækja húmorsþing sem þar var haldið. (Svona svo þið fáið smá fréttir af mér í bland við annað) Þar hélt ég stutta ræðu um útvarpsþátt og innihald hans, og fékk mjög góð viðbrögð. Þetta myndi vera þátturinn sem ég ræddi um í síðasta bloggi mínu, sem nú myndi líklega teljast ævafornt á mælikvarða internetsins. Útvarpsþátturinn var svo fluttur á rás eitt sem innslag í Samfélaginu í nærmynd á miðvikudaginn síðasta, fyrir ykkur sem hafa áhuga á að fara á netið og hlusta.
Þetta þing var alveg ljómandi skemmtilegt, þar voru komnir saman helstu fræðimenn landsins í húmor (já það eru til fræðimenn sem sérhæfa sig í húmor), og var þetta hin besta skemmtun, og ekki síður áhugavert að heyra um rannsóknir annarra á hinum ýmsu hliðum húmors.
Kvöldið endaði svo á barþraut, eða pub quiz eins og það leggst út á ensku, þar sem við hópur stúlkna í þjóðfræðinni unnum kassa af þessum líka fína jólabjór. Næst kom svo brandarakeppni sem er að sjálfsögðu ómissandi þegar fólk sem sérhæfir sig í húmor er samankomið, og svo var setið og spjallað við hina og þessa hólmvíkinga og húmorista fram á nótt.

Ég hugsa að ég láti þetta gott heita í bili, með loforði um að láta ekki jafn langt líða þar til næsti pistill birtist hérna


Litla Sólin í stórasta heiminum í heimi!

Ég var að gera útvarpsþátt um daginn, eða öllu heldur 10 mínútna innslag í útvarpsþátt. Viðfangsefni mitt var húmor, sem er einstaklega skemmtilegt viðfanngsefni að rannsaka því allar fræðigreingar sem skrifaðar eru um húmor eru frekar fyndnar.
Innslag þetta var reyndar nánar tiltekið um notkun húmors við erfiðar aðstæður. Við manneskjurnar grípum neflinlega oftar en ekki til húmors þegar okkur finnst eitthvað óþægilegt. Til dæmis um það er kreppan og kreppubrandarar, það væri sjálfsagt hægt að gefa út heilt ritsafn um alla kreppubrandarana sem hafa gengið tölva á milli seinasta árið. Svo eru það líka stórslys, þegar að Challenger geimskutlan sprakk í loft upp, fall tvíburaturnanna, Chernobyl ofl. Fólki finnst þetta alveg gríðarlega fyndið. Þetta er að sjálfsögðu allt mjög sorglegir atburðir, fjöldi manns lést, en það breytir ekki þeirri staðreynd að fólk er búið að hlægja mjög mikið á þeirra kostnað.
Kenningarnar segja að fólk geri þetta til að gera sig fjarlægara sorglegum atburðum, þeir verða miklu óraunverulegri ef hægt er að hlægja að þeim. Það er líklega rétt, en það er líka bara fólk sem má gera grín að þessu, ekki fjölmiðlar. Við getum hlegið að kallinum sem tók heljarstökk út um glugga á 50. hæð úr öðrum tvíburaturninum, okkur finnst þetta gróft, og hálf skömmumst okkar fyrir að hlægja en við gerum það samt. En ef einhver í sjónvarpinu myndi gera það myndi okkur sjálfsagt blöskra ansi mikið, og ólíklegt að viðkomandi héldi starfinu lengi.

Jæja nú viti þið hvað ég er að gera í skólanum. Ég neflinlega yfirleitt á gati þegar fólk spyr mig hvað Þjóðfræði er, finnst ekkert einfalt að útskýra það án þess að taka hálftíma fyrirlestur, og veit í raun varla ennþá hvað það er sjálf.
Ég er líka búin að segja frá eiginlega öllu í þessu bloggi sem ég segi í þessum blessaða útvarpsþætti, svo þið þurfið ekkert að hlusta á hann... ég veit hvort eð er ekki hvenær hann er!

Ég er samt ekki þannig manneskja sem fær mikið af bröndurum senda, en ég hef mjög gaman að því og get notað þá í skólanum. Svo ég myndi ekkert kvarta ef þið, ágætu lesendur myndið áframsenda á mig brandara sem þið fáið inn í tölvuna hjá ykkur, þ.e.a.s. ef að þið eruð ekki svo óheppin að vera eins og ég og fáir sendi ykkur brandara!
mailið er bastardur8@hotmail.com


Kveðja
Litla Sólin í ótrúlega fyndna heiminum

Jæja.

Stór hluti heimilisins flúin úr landi (er þetta eitthvað með mig og að þeir sem ég bý með enda alltaf á því að flýja land?) og það er komin ró yfir Bergþórugötuna (betur þekkt sem sambýlið B13 eða Frændgarður).
Bara allt að verða rólegt? Varla. Verkefnin hrúgast upp í skólanum og einhvernvegin kemst maður í gegnum þetta allt, eins ómögulegt og það kann að virðast í byrjun. Ég get þó held ég ekki kvartað. Lesefni mitt samanstendur af þjóðsögum og ævintýrum. Komi það fyrir að ég lesi fræðilegt efni fjallar það oft um brandara, eða hina ýmsu undarlegu siði sem fólk kann að eiga sér. Eins og ég segi, ég get ekki kvartað... ég efast einhvernvegin um að lesning í viðskiptafræði sé svona skemmtileg, án þess þó að vita mikið um það.
Þar sem að það er að komast svona eðlileg mynd á heimilislífið hérna á Bergþórugötunni er maður farin að koma sér betur fyrir. Ég til dæmis sendi mér stóra rúmmið mitt suður um daginn. Nældi mér í einn sendibíl á leigunni og rúntaði um Reykjavík á honum eins og ég hafi aldrei gert neitt annað. Þegar að kom svo að því að koma rúminu upp í íbúðina vandaðist málið. Rúmmið komst ekki upp stigann. Rún lét það ekki stoppa sig heldur snaraði fram klifurbeltinu, batt utan um rúmmið og svo hífðum við það bara upp á svalir á 4. hæð, eins og ekkert væri sjálfsagðara (skemmtilegt að taka það fram að eini karlmaðurinn á heimilinu kom ekkert nálægt þessu!)

Kveðja

Litla Sólin í Stóra heiminum!